Dylan houdt van dieren, muziek en mensen helpen
Ik ben Dylan. Ik ben 32 jaar en woon nu nog thuis bij mijn ouders, Pascalle en François. Samen met onze twee honden Pepper en Pooh. Door mijn beperkingen heb ik veel hulp en nabijheid nodig. Maar vooral mensen die mij echt leren kennen.
Thuis houd ik van Pokémon, popjes, tekenen, schilderen, fietsen op mijn driewieler en mensen helpen. YouTube kijken doe ik ook graag. Familie Bellinga is mijn favoriet, maar dan vooral de mama. De rest van het gezin vind ik bijzaak. Ook Bassie en Adriaan, Ernst en Bobbie, Frans Bauer, Jan Smit, Nick en Simon en allerlei muziekvideo’s vind ik leuk. Carnaval vind ik geweldig, al kijk ik liever mee dan dat ik ga hossen.
Dieren maken mij blij. Als mijn zus Daisy een van haar cavia’s meeneemt, is het feest. Van onze honden is Pooh mijn favoriet, omdat hij klein en zwart is. Hij voelt mij goed aan. Als ik huil of boos ben, komt hij op mijn schoot zitten en kusjes geven. Dan word ik meteen rustig.
Zwarte dieren vind ik heel interessant. Gorilla’s bijvoorbeeld. Zet mij in GaiaZOO bij het gorillaverblijf en je hebt geen kind aan mij. Gelukkig zitten ze achter glas, want voor mij zien ze er heel knuffelbaar uit.
Toen ik klein was, had ik in de zoo van Antwerpen een bijzonder moment met gorilla Casey. Ik legde mijn hand tegen het glas en hij zijn grote hand aan de andere kant. Daarna leunden we allebei met ons hoofd tegen het glas. Dat moment gaan mijn ouders nooit vergeten!
Praten doe ik niet met woorden. Toch laat ik goed merken wat ik bedoel. Voor mensen en dingen verzin ik mijn eigen gebaren. Met die gebaren en pictogrammen kom je al een heel eind. Soms kost het wat moeite om mij te begrijpen, maar dat gaat steeds beter.
Gevoelig, sociaal, behulpzaam en zorgzaam, zo ben ik. Als ik denk dat iemand onrecht wordt gedaan, word ik verdrietig of boos. Knuffelen vind ik fijn. En er zit een verborgen fysiotherapeut of masseur in mij! Daar moet je soms wel grenzen in aangeven.
Bij Biesonder Thuis krijg ik straks een plek waar mensen mij leren kennen. Mijn ouders geven de basiszorg dan grotendeels uit handen, zodat zij weer gewoon papa en mama voor mij kunnen zijn. Tegelijk blijven ze een belangrijk onderdeel van mijn leven.
Mijn ouders zijn samen met andere ouders vanaf het begin betrokken bij Biesonder Thuis. Samen met Koraal en hopelijk ook veel vrijwilligers willen zij er een fijne plek van maken. En dat het nu echt gaat gebeuren, vinden we ontzettend spannend en leuk!
